Foraj montoj

Mi, kiam montoj foraj bluas,
sopiron saman ciam ĝuas;
poemflugiloj portas min
por serĉi kaj ekvidi vin.

Min tuŝas sonĝe kantmemoroj,
vin vidas paŝi inter floroj.
En pompa bril‘ aperas vi
kun florgirlando antaŭ mi.

Vi montris al mi sunajn brilojn
kaj helpe levis la flugilojn,
sed malaperis post moment‘
simile al skrapneĝa vent‘.

Sed poste viajn kantojn provas
alsorĉi mi, dum kordojn movas.
En sonoj tiuj sentas kor‘
ŝirmilon dum pasanta hor‘.