Plu la vojon

Plu la vojon kaleŝe veturas
mi al ombra, estonta vesper’.
Sonas milde vetursonarilo
kun la kanto de mia konĉer’.

Lia kanto manksente miena
igas larmojn al vangoj de mi
kaj la koro obstine rigida
frapas num pro malnova pasi’.

Kaj memoras mi de la juneco
kiom brulis la amo en kor’
kiam hejme mi sidis sur sojlo,
sun’ ornamis montkrestojn per or’.