La Montarino 1

Al vi, vi pala marĉa ej’
kun meniant’,
arde’, pluvi’ sur erikej’,
jen mia kant’.

Eriko velka sur dekliv’
de sonĝa mont’,
al vi mi kantas pri la viv’
en sombra mond’.
*

Vi trola mond’, mi konas vin,
vi nokt’ en tim’!
Se fuĝas mi, vi hantas min
en la anim’.

Mi konas vin, vi ŝaŭm-resalt’
kun sorĉ-murmur’;
vekiĝas ade kaj sen halt’
en brust’ terur’.

La lukton pezan konas mi
en trol-batal’.
Rompitaj ostoj! Helpu Di’!
Ho, kia fal’!
*

Mi konas vin — mi konas vin,
ne venkis vi! —
La lukton laŭ la voj’ al fin’,
ĝin vidis mi.

En lukt’ baraktis ankaŭ mi
dum jar’ post jar’,
kun kurba dors’, kuraĝ-defi’,
kun vunda ar’.

Vi ĉe mi ŝvebas, sidas ĉe
kun via tim’!
En mi vekiĝas ade ve’
en la anim’.

Pri forta volo, trol-turment’
ja scias mi;
minora kant’, boat’, torent’,
sufoa kri’. —
*

Alaŭd’ ekŝvebas de l’ tombej’
kun venko-tril’;
freŝiĝas hom’ kaj ĉiu ej’
per vent’ kaj bril’.

Kaj eĉ se ploron spertu ni
en la terur’,
al la alaŭdo fidu ni,
printemp-aŭgur’.