Cigana romancaro. Tradukis Fernando de Diego 7

Al Jose Navarro Pardo
Pikaj bekoj de la kokoj
serĉe al aŭroro fosas,
kiam de obskura monto
venas Soledad Montoya.
Je ĉevalo kaj je ombro
ŝia kupra karn’ odoras.
Brun-ambose la du mamoj
ĝemas for kanzonon rondan.
– Kiun, Soledad, vi serĉas
sola kaj en denso nokta?
– Tio nur al mi koncernas.
Kial vi ne min ignoras?
Mi feliĉon mian serĉas,
la personon al mi propran.
– Soledad de mia penso,
se ĉevalo tro galopas,
ĝi al maro fine venas,
kaj en ties akvo dronas.
– Ne parolu pri la maro,
ke la nigra tristo fontas
el la teroj oliv-arbaj
sub folioj murmursonaj.
– Soledad, kiel vi tristas!
Kia tristo kororompa!
Vi en vana buŝ-atendo
sukon de citrono ploras.
– De la forno ĝis la lito
mi kuradas kiel fola,
kaj la du harplektoj dume
svingas sin al planko doma.
Kia tristo! Karno, vestoj
iĝis jam gaganto-tonaj.
Ve, miaj ĉemizoj linaj!
Ve, miaj femuraj rozaj!
– Soledad, en alaŭd-akvo
al vi faru lavon korpan,*
kaj en paco vian koron
lasu, Soledad Montoya.

> *
Kantu sube la rivero:
franĝo firmamenta, fronda.
Pere de kukurbofloroj
nova lumo jam sin kronas.
Tristo, ve, de la ciganoj!
Tristo pura, ĉiam sola!
Tristo de subtera fluo
kaj de mateniĝo fora.