Nenio elsaviĝas

Nenio elsaviĝas, nur pereas.
Ĝi stumblas per si mem kaj ne plu estas.
Sensencon de la vivo ĝi atestas,
kaj poste la okazon ĉio neas.
De sur la vitro forviŝita polvo,
jen via ĝoj’ kaj trist’ en tempo-spaco.
Visaĝo via nura mask-surfaco,
sub kiu kaŝe kaŭras la dissolvo.