Grupoj

Infanioj naskiĝas al siaj gefratoj
kiel eklumeto
kiel la unuaj floroj de la printempo
vekiĝas iun matenon.

> Se ili mortos
> ili iros al dio,
> kiel sonĝo
> kiu neniam forgesiĝos.
En la malĝojo renkontiĝas gepatroj kaj infanoj
kaj poste neniam apartiĝos.
Malgranda knabo kuŝas em sia lulilo
kaj ridas kiam ni klinas nin
en la lanvarmilon sur lia brusto.
Kiam panjo sidas kun li en brakumo
> dum li suĉas ŝian mamon,
ni rigardas ravitaj
> kiel li estas sekura kaj feliĉa.
Kaj unu matenon li estas morta.
Tio estas en printempo.
Li estis metita en blankan ĉerkon
> kun la Pasiona Himnaro de la avino
> sur brusto,
Paĉjo iras antaŭe kaj portas la ĉerkon sur siaj brakoj.
> La murmuro de la akvo
> kiu fluas vojflanke
> en la degelo de la printempo
> fariĝas ploro
dolora kaj afliktiĝa ploro.
Kelkan virinoj venas por esprimi al ni kunsenton.
la pastro por liveri la tri ŝovelilojn.
du knabinoj kaj la kantoro por kanti:
> Simile kiel la floro.
Poste ĉio estas silenta kaj ni staras solaj
> ĉe nia malgranda tombo.
Patrino kaj infanoj komencas plori peze kaj dolore.
Patro rigardas silenta la malferman vundon de la tero,
> vestita per pruntita jako kaj blanka ĉemizo
> tro strikta je la kolo.
Sur la ruĝan teron ni metas tiujn florojn
kiujn la sinjorino de la kuracisto sendis al ni.
Poste reiras hejmen en la domon de malpleno
kie rido kaj ĝojo ne plu havas certan lokon.
Siajn infanetajn vestojn konservas panjo en kesteto
> sub la kapoloko de la geedza lito.
> Tie estas liaj ŝuoj
> kies plandojn li neniam povis eluzi.
Foje oni permesas lasi ilin stari en mia polmo.
Eble naskiĝas baldaŭ nova infano
por la vestoj kiuj tie estas konservitaj.
Mi rigardas ĝeneme mian patrinon
kudri novajn fiksilojn sur malnovan subveŝteton.