La forpasintoj

Mi eliras por serĉi la veron kun lanterno en la mano
La tajdo de l’ mallumo atingas plejalton de la turoj
kie briletas la steloj en soleco
La urbo en roka vertikalo
sinkinta en la profundon
kun siaj plaŭdegoj kaj luma nebulozo
Nun cirklojn de silento
dissternas la kvieta vintra nokto
Mi trovas min sur insulo kun blanka sablo
kie la ondoj ĵetas
strangajn objektojn surborden: cilindrajn
ŝtonojn barilojn kaj vojstumpojn
ŝajne ŝiritajn el ĉia kunteksto
Mi ne scias kie serĉi: Nur nudajn kaj blankajn
ostojn alportis sur mian bordon el la profundo
tiu marego kies nomo estas realo
Ho certe mi estas kiel ŝiprompulo
rigarde esploranta por saviĝo. Ĉiam enmeze
de la lumkonuso min persekutanta tra la scenejo
ĉiam videbla simbolo por la nevideblaj
kiuj spiras en la mallumo
robinsono Kruso
kiu sentas la mankon de sia kamarado Vendredo
kaj ne trovas ĝojon en elpensitaj distroj
Kaj tamen li estas ĉie ĉeesta
kiel nomo ligita al mia lango
kaj la sopirata botelmesaĝo disĵetata en la markirliĝo
Ho tiu stranga ensorĉita cirklo kiun mi ne povas rompi
Kiel fantomo mi vagas tra homdensa mondo
kaj ĉirkaŭ mi estas ĉiam malplena spaco
nuda kaj blanka. Mi tuŝas ambiguajn objektojn
ilin ne tuŝante. Kaj nenio tuŝas min
Ho nenie mi estas trovebla
kie la homomaro ekmoviĝas sur la hulo
longege for de tiu loko kie la uragano furiozas
Senhomeca kvieto . . .
Mi reiras norden trans la arktikan cirklon
al la glacifloso de la vakeco. Kien la glaciaj rokoj
sin levas je turo ĉe turo kiel lunmaniaj tomboŝtonoj
la kontraŭfluo de la tempo min pelas
nudblankan drivaĵon perdintan ¤ian revon kaj esperon
mi ĵetiĝas sur la bordon de la animkolektantoj -
kiuj akumulas riĉojn de velkintaj vivoj
pri la absurdoj de alia mondo
Sepdekfoje sepobla sigelo sur la ĉielmondo
kiel kvincent aŭreoloj unu interne de la alia
Plej ekstere kun malklara lumo de la malriĉulaj domaĉoj
kiel malproksimaj steloj briletantaj sur la marĝenoj de la sunsistemo
Kaj poste stratoj kaj domoj kun ĉiam pli potenca radiokvanto
rondiraj ŝtuparoj kaj balustradoj kaj kirliĝantaj lumringoj
je rapidega vojaĝo celen al la sunocentro
Ho la mirindaĵoj de tiu ĉi urbo estas por mi mensoga historio
Ĝia lumo estas malvarma kiam mi etendas la manon
kaj la familiaraj domoj ŝajnas duone senrealaj
Traĵetitaj de lumoj ili ŝanceliĝas pro alia realo
Ho de kie mi havas scion pri aliaj domoj
pli kadukaj kaj tamen el pli daŭra materialo simile gablon tra fumo?
Kaj tamen sin manifestas nenio malantaŭ la plej altaj domoj
nur la ĉielvolbo de fermita perlamoto
plena de la marozumo de sonĝoj. Tra la superstiĉoj
de la urbo mi vagas kiel forpasinto
inter forpasintoj, kun sama masko de morto kiel ili
se mi rigardas en spegulon. Ho fantomado
kiu memorigas pri marplaŭdo en mia orelo
kiel la trafiko muĝas kontraŭ la domomuroj
kiel la maro batadis la rokojn en mia infaneco
Sed min kunportas fluo sen ligo kun la maroflusoj
kiel turnakvo en bovlo kiun nevideblaj manoj skubalancas
puŝantaj sur murojn el vitro, netrapenetreblaj
kaj tamen duone diafanaj. Sur membrano de lumo
kaŝas la speguloj siajn profundojn. Kiel la urbo
kaŝas niajn vizaĝojn kaj manojn
sub blanka ŝajnrealo.